pav_bhajiಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆಯೇ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ತಮಾಶೆಯ ಸಂಗತಿ ನಡೀತು. ನನಗೆ ಪಾವ-ಭಾಜಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅದನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ತಿನ್ನದಿದ್ದರೂ ಯಾರಾದರೂ ಗೆಳೆಯರು ಮನೆಗೆ ಕರೆದು ಕೊಟ್ಟರೆ ತಿಂದು ತೇಗಿ ಪಾತ್ರೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಬರೋದು ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಒಂದು ದಿನವೂ ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಹೀಗೆಯೇ ಪಾಪ ಎಷ್ಟು ದಿನಾಂತ ಗೆಳೆಯರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿ-ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಕೊಂಡ್ ತಿನ್ನೋದು, ನಾವೂ ಕಲಿಯೋಣ ಅಂತ ಈರುಳ್ಳಿ, ಟೊಮ್ಯಾಟೋ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ  ಬನ್ ಖರೀದಿಸಿ ತಂದ್ವಿ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮಗುವನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀವಿ. ಸರಿ ಎಲ್ಲನ್ನೂ ಬಿಲ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಕಾರ್ ಏರಿ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ್ವಿ. (ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕೊತ್ತಂಬರಿಸೊಪ್ಪು ತರೋದಕ್ಕೂ ಕಾರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.)

ನಾವು ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅದೂ ಇದೂ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ನಮ್ಮ ಮಗು…

ಮಗು : ಅಮ್ಮ, ಅಮ್ಮ, ನಂಗೂ ಬನ್ ಕೊಡಮ್ಮ.

ಅಮ್ಮ : ಬನ್ ಹಾಗೇ ತಿನ್ನಬಾರದಪ್ಪಾ, ಹೊಟ್ಟೆ ಕೆಡತ್ತೆ, ಜಾಣ.

ಮಗು : “ಹೂ… ನಂಗೆ ಬನ್ ಬೇಕು” ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದ.

ಅಮ್ಮ : (ಅದೇ ರಾಗದಲ್ಲಿ) “ಹೂ.. ಕೊಡಲ್ಲ” ಅಂದ್ರು.

ಆಗ ನಮ್ಮ ಮಗು ಕೋಪಮಾಡ್ಕೊಂಡು….

ಅಮ್ಮ…..ಅದೂ ಅದೂ… ಅದೂ….ನೀವು…..ನೀವು……ನೀವು…..

ಏನೋ ಪುಟ್ಟಿ….

ನೀವು…..ನೀವು……ನೀವು…..

ಏನೋ ಪುಟ್ಟಿ……

ನೀವು…..ನೀವು……ನೀವು…..

ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಾಳೆಗಿಡಿ ಇಟ್ಕೊಂಡ್ ಹೋಗಿ…

ಕಾರ್ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಇವಳು, ಜೊತೆಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಎಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಗೊಳ್ಳ್ ಅಂತ ನಕ್ಕಿದ್ದೀವೀ ಅಂತ ನಮಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ….. ನಾವು ಅಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ನಗೋದು ನೋಡಿ. ಮಗೂನೂ, ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ನಗೋಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟ.

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಬಯ್ಗುಗವನ್ನ ನಮ್ಮ ಮಗು ಕಂಡುಹಿಡೀತಲ್ಲ ಅಂತ ನಾವು ಹಿರಿಹಿರಿಹಿಗ್ಗಿದೆವು.

ಕೊಸರು – “ಕನ್ನಡ ನಿಂತ ನೀರಾಗದೆ ಹರೀತಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ, ಹೊಸ ಹೊಸ ಪದಗಳನ್ನು(ಸರಿಯೋ, ತಪ್ಪೋ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ) ನಾವುಗಳು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಬೇಕು”. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮೀಂಸ್, “ಪದ ಪದ ಕನ್ನಡ ಪದಾನೇ”“ಪದ ಪದ ಕನ್ನಡ ಪದಾನೇ” ಮುಂತಾದ ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚರ್ಚೆಗಳು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ. ನಮ್ಮ ಮಗು ಕೂಡ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ್ನು ಏನೋ ಮಾಡ್ತಲ್ಲ ಅಂತ ನೋಡಿ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು.

Advertisements